De hellebaard is een houten wapen dat in de late middeleeuwen werd ontwikkeld om tegen cavalerie te vechten. Het wapen bestond uit een ongeveer 2 meter lange steel met daarop een smeedstuk met een punt, een bijlachtig blad en een haak, die tegenover elkaar waren geplaatst. De haak werd gebruikt om de ruiter van het paard te trekken, terwijl het blad door de infanterie werd gebruikt om harnassen te breken, omdat het voor ruiters onpraktisch was. De voorgangers van de hellebaard zijn onder andere de berdych, die sinds de 13e eeuw werd gebruikt. De hellebaard was het meest verspreid in de 14e en 15e eeuw.

In die tijd was de hellebaard een essentieel onderdeel van de uitrusting van de infanterie. Het wapen combineerde de functies van een speer en een bijl, waardoor het veelzijdig was in de strijd. De lengte van de steel bood de soldaten de mogelijkheid om op veilige afstand te blijven van vijandelijke ruiters, terwijl de scherpe onderdelen effectief waren tegen bepantsering. De hellebaard bleef populair totdat vuurwapens de overhand kregen en de rol van traditionele wapens verminderde.

Meer informatie: cs.wikipedia.org