Sponsio was een mondeling contract in het oude Romeinse recht. Het werd gebruikt om allerlei verplichtingen aan te gaan door het uitspreken van specifieke woorden. Oorspronkelijk had sponsio waarschijnlijk een religieuze betekenis, omdat het sterk leek op een plechtige eed. In de loop van de tijd, rond de vijfde eeuw voor Christus, verloor het echter zijn religieuze karakter en werd het een puur civiel instrument.

Bij het sluiten van een sponsio stelde de schuldeiser een vraag aan de andere partij, of deze bereid was een bepaalde belofte te doen (spondere). De andere partij moest dan formeel antwoorden met het Latijnse werkwoord "spondeo" ("ik beloof"). Alleen als deze precieze formulering werd gebruikt, was het contract rechtsgeldig. Elk ander antwoord maakte de overeenkomst ongeldig.

Sponsio speelde een belangrijke rol in het Romeinse dagelijks leven, omdat het vertrouwen en zekerheid bracht in afspraken. Het was een van de eerste stappen richting de ontwikkeling van het moderne contractenrecht. De nadruk op nauwkeurige formulering toont aan hoe belangrijk het woord en de belofte waren in de Romeinse samenleving.

Meer informatie: www.treccani.it