Een zandloper is een mechanisch instrument dat wordt gebruikt om een bepaalde tijdsperiode te meten. Het werkt op basis van de potentiële energie van de zwaartekracht.

Een zandloper bestaat uit twee glazen bollen die met elkaar verbonden zijn, waardoor zand soepel van de bovenste naar de onderste bol kan stromen. Wanneer al het zand is doorgestroomd, kan de zandloper worden omgedraaid om het meetproces opnieuw te starten.

De nauwkeurigheid van de tijdmeting hangt af van factoren zoals de hoeveelheid en kwaliteit van het zand, de grootte van de bollen en de breedte van de hals. Soms worden in plaats van zand marmerstof of gemalen eierschalen gebruikt.

De oorsprong van de zandloper is onduidelijk, maar men denkt dat ze in de 8e eeuw in Europa zijn geïntroduceerd door een monnik genaamd Liutprand, die diende in de kathedraal van Chartres in Frankrijk.

Zandlopers werden pas in de 14e eeuw op grote schaal gebruikt. De vroegste afbeelding van een zandloper dateert uit 1338 en is te vinden in de fresco 'Allegorie van Goed Bestuur' van Ambrogio Lorenzetti.

In tegenstelling tot hun voorgangers, de waterklokken, zijn zandlopers waarschijnlijk ontstaan in middeleeuws Europa. Dit wordt ondersteund door het feit dat de eerste schriftelijke vermeldingen ervan voorkomen in de logboeken van Europese schepen.

Meer informatie: es.wikipedia.org